Don’t you sometimes find how amazing our world is? What wonderful things God has created just for us to enjoy! If I think of the still unexplored areas of lands and water that man hasn’t touched yet, it gets me pretty excited thinking of the secrets they keep, when will they be shared with me, with us?
Anyway, this leaf was a sample of my ‘little’ excitement. Seeing it up close and more clearer after post processing this image. I had to smile when I saw those fine hair on the leaf surface. We were cleaning out weeds that morning but before cutting them, I decided to take out my camera when I saw water droplets all over the greens. And the outcome did not disappoint me. Amazing how the fiber-like-hairs control the tiniest droplets of water.
Before I end this, I wish to apologize to you folks who are regular droppers on my (ex) entrecard and spot buyers. Unfortunately I received an email from them telling me that they deleted it. No warning whatsoever, which is fine by me since they own it. Along with my account they also deleted 1,400+ worth of credits. Only I wish they will change such act and rather send warning first or however you call it, so that users can at least warn those who order spots from them. A sign of respect. The reason they gave me is because ‘they do not support other languages but english’.
Sad that they have such policy. Sad that they only zoomed in on my previous entry where I had to use my beloved language. Sad that they based their decision only on my previous entry. Sad that they did not bother to check that + 90% of my entry is in English language.
Between entrecard and using my own language, there’s no competition. I will always choose my language. But will I ever use entrecard again? Why not? I think it’s one cool way to let other people advertise for free on my blog eventhough I seldom buy spots from other bloggers. But probably, I will re-apply before the years ends. Or probably not. C’est la vie!
Have a great weekend, yah all!
Puro PAGKAIN ang aking ise-share sa Huwebes na ito para sa Litratong Pinoy. Maaring iba sa aking lutuin ay hindi Pinoy pero gaya ng aking titulo, ito ay Tinatakan ng Pinoy- ang inyong lingkod. Halo-halo na po ang mga petsa at domain names sa litrato dahil ginamit ko ang ilan mula sa aking foodblog.
Ang aking adobo….medyo umuusok pa dahil hindi ko pa hinahango sa kawali
na akin ding ginagawang ‘Adobong bistek’ ika nga ng isang commenter sa aking food blog ito ang link ng aking pamamaraan ng pagluluto nito.
Nilupak, aking unang sinubukan iluto noong 2005
pang himagas na peras naman ito na ang ginamit ko ay bunga ng puno ng peras namin sa likod bahay (iba pa po ang domain name ko ng mga panahon na iyon…
ito naman ay Vietnamese fresh spring rolls ….masarap man sya, mas gusto ko pa rin ang lumpiang ubod natin
ang aking version ng tocino at hamonado in one
baked chops in champignon sauce …normal na porkchops na ipini-prito ng lola ko nuon ay pina sosyal na sa panahong ito, ginagamitan ng iba’t-ibang preparasyon ng sarsa
tempura prawns in spicy creamy sauce ..hipon na sagana sa Pilipinas , magkano na ba ang kilo ngayon?
at ang aking kinalokohan na loco moco .. paborito man ng mga Hawaiiano, simpleng burger at sauce lang naman
hanggang dito na lamang at ako naman ay kakain na..oras na ng dinner sa parteng ito ng mundo! Happy L.P. everyone!
Evening Guide, my share for this week’s Photohunt, Bright theme. Taken seconds apart, back in April 2008 when one night I looked up and saw the moon almost in its full grandeur. Shot with Point & Shoot Canon S5 IS + conversion lens adapter + teleconverter lens.
zoomed out
mid zoom
not yet the max zoom, couldn’t risk getting too noisey.
All hand held, no cropping.
Come and join us at Photohunt every Saturday! Simply click the button and it’ll take you directly to the main website.
Have a great weekend!
Medyo madrama yata lahok ko so read at your own risk, warning lang po :P
Ilan sa inyo ang pamilyar sa linyang ito: “Go home and plant camote“? Lagi ko itong naririnig sa mga alaskador kong kaklase sa primary school. Sa tuwing may tinawag ang mga guro na estudyante at hindi nakasagot ng tama ay laging sinasabihan ng linyang yan. Isa ako sa mga na-a-alaska ng mga panahon na yun. Sa dahilang hindi naman talaga ako nabiyayaan ng katalinuhan. Sa aming magkakapatid ako lang ang hindi nakatanggap ng medalya dahil sa husay sa pag-aaral. Ribbon lang natanggap ko dahil sa perfect ang school attendance ko at medalya sa girl scout.
Ang dahilan ay kapaguran. Araw-araw. Mahirap ang pamilya at may tindahan sa palengke, sa murang edad ay nagpakita ako ng hilig sa pagharap sa tao at pag-aasikaso ng mga itinitinda ng lola at nanay ko. 5 taong gulang ng magsimula akong palaro-laro lamang sa pagtulong hanggang sa naging seryoso na ito nung maging 7 taong gulang hanggang magtapos sa kolehiyo. Ang pagtitinda sa palengke at nagsisimula sa alas -5 ng umaga at nagtatapos ng alas 9-10 ng gabi. Iskwela - bahay- iskwela ang buhay ko nun. Hindi ako nakaranas ng paglalaro gaya ng ibang bata. Hindi ako mabarkada. Pag-uwi ng bahay galing sa eskwela ay magpapalit lang ng damit at deretso na sa palengke. Suerte ng makapag-review pa ng lessons pag-uwi sa gabi. Napakahigpit ng nanay at lola ko at talagang ipinasa sa akin ang sunod na henersayon ng mag-aalaga ng aming kabuhayan. Sa murang edad, naging seryoso ako sa buhay.
Hindi kataka-takang kulang ang interes ko sa pag-aaral. Kung hindi sana pagod at laging inaatok, maari sana na naging todo ang interes ko. Hanggang sa tinaggap ko na lang na hanggang below average ang kakayahan ko sa pag-aaral. Okay lang. Sabi nga ng mga nakakakilala sa akin, maabilidad naman ako pagdating sa mga praktikal na bagay. Pero hindi ko din nakakalimutan ang inggit ng mga kaklase ko na pawang ‘matatalino at top sa klase’ lalo na nuong nasa ikalawang pamantasan, bakit kamo? silang halos 95+ ang average score sa mga report cards ay nangamote sa NCEE (National College Entrance Examination, ito pa ang tawag nuon) samantalang ako na isa sa minamaliit nila ay nasa top 10 na nakakuha ng mataas na puntos sa buong eskwelahan, hah! Nagawa ko kasing mag-aral ng husto dahil pinayagan akong huwag muna tumulong sa aming mga tindahan.
At iyan po ang maikling istorya ng Bb. camoteng ito. At ang larawan naman ay nagkataong may naiwan akong camote na nakalimutan kong iluto at ng magsimulang tumubo ang mga maliliit na dahon ay pinabayaan ko na lang itong tuluyang lumago, natutuwa kasi ako sa itsura.
Pinalalago ko pa at baka sakaling makapag talbos ako ng may bagoong, yummy!!!
Inaanyayahan ko po at ng lahat ng miyembro ng Litratong Pinoy ang mga kapwa namin bloggers na mahihilig din kumuha ng larawan na sumali sa aming katuwaan tuwing Huwebes! Sali na kayo DITO!
chef
